Waarom ik deze mislukte proef zelf op de agenda van de gemeenteraad zette.
Een experiment mag mislukken. De echte fout is doorgaan wanneer de praktijk laat zien dat het niet werkt.
Bij de pilot rond het MFC zien we inmiddels meer dealers, toenemend middelengebruik en omwonenden die wakker liggen van de overlast. Toch besloot het college om de proef te verlengen en er opnieuw ruim drie ton aan uit te geven.
Dat vind ik niet uit te leggen.
Als gemeenteraadslid wil ik dan niet alleen kritiek leveren vanaf de zijlijn. Daarom heb ik de evaluatie van de MFC-pilot zelf op de agenda van de gemeenteraad gezet. Want een experiment heeft alleen waarde als je ook bereid bent om van de uitkomst te leren.
Het MFC en de pilot zijn niet hetzelfde
Het MFC aan de Van Schevichavenstraat bestaat al langer. Het is een opvang- en zorgvoorziening voor mensen met problemen als dakloosheid en verslaving. Iets waar we als Nijmeegse VVD al langer ongelukkig over zijn.
De pilot begon in januari. Daarbij werd het terrein opengesteld voor een grotere groep die daarvoor vaak vóór het MFC of elders in de binnenstad verbleef. Op het terrein zou toezicht zijn, konden hulpverleners gemakkelijker contact leggen en moest het op straat rustiger worden.
Dat is op papier een begrijpelijk idee. En eerlijk is eerlijk: op sommige plekken werd het inderdaad rustiger en de groep kwam beter in beeld.
Maar uiteindelijk gaat het niet om wat op papier logisch klinkt. Het gaat om wat er in de praktijk gebeurt.
Achter het hek wonen ook mensen
Uit de tussenevaluatie blijkt dat dagelijks ongeveer honderd mensen de pilotlocatie bezoeken. Professionals zien dat de locatie ook dealers en onbekende bezoekers aantrekt. Het middelengebruik nam toe en de gezondheid van sommige bezoekers ging achteruit.
Voor omwonenden zijn dat geen cijfers uit een rapport. Zij hebben te maken met geschreeuw, harde muziek, ruzies en slapeloze nachten. De overlast is niet opgelost, maar voor een belangrijk deel verplaatst: van de openbare straat naar een terrein direct naast hun woningen.
Dat het college de locatie inmiddels ’s nachts sluit, is veelzeggend. Een maatregel die de overlast moest verminderen, veroorzaakt zelf nieuwe problemen.
Niet alle cijfers wijzen dezelfde kant op. Het aantal meldingen via Meld & Herstel daalde, terwijl het aantal politieregistraties juist steeg. De ervaringen van directe buren en zorgprofessionals mogen niet uit beeld verdwijnen omdat het straatbeeld honderd meter verderop rustiger lijkt.
Meer tijd en geld maken een plan niet beter
Toch koos het college voor nog eens zes maanden verlenging en ruim 315.000 euro extra. Daarmee kost de pilot in totaal bijna acht ton.
Het is een bekend patroon in het stadhuis. Wanneer een goedbedoeld plan niet de beloofde resultaten oplevert, volgen extra tijd, extra geld en een nieuwe evaluatie. De oorspronkelijke bedoeling blijft centraal staan, terwijl bewoners dagelijks met de gevolgen leven.
Maar doorgaan is niet hetzelfde als oplossen.
Daarom heb ik dit onderwerp, samen met vier andere partijen, voor de gespreksronde van 26 augustus geagendeerd. Ik wil van het college weten waar voor hen de grens ligt. Wanneer is de overlast te groot? Wanneer zijn de gevolgen voor bewoners onaanvaardbaar? En wanneer wordt erkend dat deze aanpak onvoldoende werkt?
Zorg én duidelijke grenzen
Mijn inzet is helder: deze pilot is mislukt en moet stoppen.
Dat betekent niet dat we het MFC morgen sluiten of mensen die hulp nodig hebben op straat laten staan. Het betekent dat we stoppen met een werkwijze die onvoldoende helpt en tegelijkertijd nieuwe overlast veroorzaakt.
Wij willen persoonlijke zorg voor mensen die daadwerkelijk hulp nodig hebben. Tegelijkertijd moeten dealers en mensen die ernstige overlast veroorzaken stevig worden aangepakt. Zorg en handhaving zijn geen tegenpolen. Duidelijke grenzen maken goede hulp juist mogelijk.
Ook moeten we serieus kijken naar een geschiktere locatie buiten de binnenstad. Niet om kwetsbare mensen uit het zicht te laten verdwijnen, maar omdat een opvangvoorziening alleen kan functioneren als zorg, toezicht, veiligheid en leefbaarheid allemaal goed geregeld zijn.
Ik geloof dat Nijmegen dat beter kan. Met zorg voor mensen die zijn vastgelopen, bescherming voor omwonenden en een gemeentebestuur dat niet koste wat kost vasthoudt aan zijn eigen plannen.
Politiek is niet het beschermen van plannen. Politiek is het beschermen van mensen.
Niek Kraut, fractievoorzitter van de Nijmeegse VVD
Niek Kraut zal hier op gezette tijden zijn bevindingen in het stadhuis en de stad en de inzet van de Nijmeegse VVD belichten in een terugkomende blog
